Wahad³owiec jest to za³ogowo - transportowy statek kosmiczny wielokrotnego u¿ycia, przeznaczony do transportu ludzi i sprzêtu na orbitê oko³oziemsk± i z powrotem (u¿ywany m.in. do umieszczania w przestrzeni kosmicznej sztucznych satelitów Ziemi i próbników kosmicznych) oraz prowadzenia przez kilkuosobowa za³ogê badañ naukowych i eksperymentów technicznych na orbicie. W zale¿no¶ci od zastosowanych rozwi±zañ konstrukcyjnych statek ten jest wynoszony w przestrzeñ kosmiczn± dziêki pracy silników, g³ównie cz³onu orbitalnego, oraz wspomagaj±cych rakiet no¶nych (odzyskiwanych), b±d¼ te¿ dziêki ci±gowi g³ównej rakiety no¶nej, a po jej od³±czeniu - za pomoc± silników orbitera. Powrót za³ogowego cz³onu orbitalnego na Ziemiê jest realizowany przez stopniowe obni¿anie orbity w wyniku hamuj±cego dzia³ania silników, po którym nastêpuje przej¶cie do lotu ¶lizgowego uwieñczonego l±dowaniem na specjalnym pasie l±dowiska kosmodromu. Taki sposób powrotu orbitera na Ziemiê wymaga m.in. specjalnego zabezpieczenia kad³uba (za pomoc± p³ytek ceramicznych) przed przegrzaniem wystêpuj±cym podczas wnikania statku w coraz to gêstsze warstwy atmosfery. Pierwszym w historii lotów wahad³owcem by³ amerykañski statek kosmiczny Columbia (pierwszy lot 12-14 IV 1981), nastêpnie zosta³y wprowadzone do eksploatacji amerykañskie wahad³owce: Challenger (uleg³ katastrofie 28 I 1986), Discovery, Atlantis i Endeavour. 15 XI 1988 odby³ swój inauguracyjny (bezza³ogowy) i jedyny lot kosmiczny po orbicie oko³oziemskiej sowiecki wahad³owiec Buran, wyniesiony w przestrzeñ kosmiczn± przez rakietê no¶n± Energia. W kilku krajach (m.in. we Francji, w Niemczech) trwaj± prace nad konstrukcj± nowych samolotów kosmicznych.
Wszelkie informacje zawarte na niniejszej stronie w ca³o¶ci pochodz± z serwisu Wikipedia.org